Μενού Φίλτρα

Ενώ η λογοτεχνία θεωρείται τέχνη του χρόνου, αφού βασίζεται στον λόγο που εξελίσσεται χρονικά, (τόσο από πλευράς γραφής όσο και από πλευράς ανάγνωσης), στο βιβλίο αυτό ο Joseph Frank προσπαθεί να αποδείξει ότι η σύγχρονη λογοτεχνία είναι κυρίως τέχνη του χώρου. Το εγχείρημα αυτό δεν είναι καινούριο: ο Lessing τον προηγούμενο αιώνα συνέκρινε την ποίηση με την ζωγραφική, ο Γερμανός Worringer ανέλυσε με όρους ψυχολογικούς την πολιτισμική επιλογή του νατουραλιστικού και μη νατουραλιστικού ύφους στις πλαστικές τέχνες, και ο Άγγλος συγγραφέας Τ.Ε. Hulme, επηρεασμένος από τον τελευταίο, ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι η λογοτεχνία θα υφίστατο ένα αντίστοιχο πέρασμα από το νατουραλιστικό μυθιστόρημα στο μη νατουραλιστικό. Ο Joseph Frank ολοκληρώνει την προσπάθεια αυτή μελετώντας, υπό το πρίσμα της χωρικής διάρθρωσης του λόγου στη λογοτεχνία, τα έργα ορισμένων από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς και ποιητές του 20ου αιώνα: του Eliot, του Pound, του Flaubert, του Joyce, του Proust, της Barnes.

X